 |
Met één bloemetje is de lente er nog nietAlpay Demirci, bewoner en makelaar in Lombok en voorzitter van het Turkse jongerencentrum ULU: 21 jaar woon ik nu in Lombok. Ik was zeven toen we hierheen verhuisden. Tot midden jaren '90 dachten we dat we terug zouden gaan naar Turkije. Maar hoe langer je in Nederland woont, des te meer neemt de binding met het land van herkomst af.In 1994 zou ik tien weken naar Turkije gaan, maar na zes weken had ik het al gezien. En toen besefte ik dat ik ondertussen van Lombok was gaan houden. Als ik ben weggeweest en ik rijd de Kanaalstraat weer in, dan denk ik altijd: "Gelukkig, ik ben weer in mijn eigen dorp". Want dat is Lombok voor mij: een dorp waar mensen elkaar kennen. Die sfeer in Lombok, die moet je meemaken. Mensen van allerlei nationaliteiten lopen door elkaar heen; het is er druk, maar toch gezellig. Wanneer ik denk aan het toekomstige Lombok, dan denk ik meteen aan de Kanaalstraat. Daar loopt nu het luifelproject, maar een volgende stap zou kunnen zijn om de straat helemaal te overdekken, zodat je een soort bazaar krijgt. Wat ook leuk zou zijn is een lokanta in de Kanaalstraat. In Turkije is dat een plek waar mensen lekker kunnen lunchen voor 10 of 15 gulden. Wat ik verder mis is zo'n groot, luxe Turks thee- of gebakhuis, een cadeaushop waar je spullen kunt kopen uit allerlei verschillende culturen en een boekwinkel waar je ook Turkse boeken kunt kopen. Maar het mooiste visioen heb ik toch als ik denk aan de nieuwe moskee die er straks aan de Kop van Lombok zal verschijnen. In de Kanaalstraat zul je dan rechts de kerk zien en links de moskee met zijn minaretten. Twee symbolen van verschillende culturen aan één plein, dat zou uniek zijn. De moskee zou laagdrempelig moeten zijn, zodat je mensen bijvoorbeeld kunt uitnodigen en aan hen kunt uitleggen dat de aanslagen in Amerika niets met de Islam te maken hebben. Als dat er allemaal zou zijn, dan hadden we een heel rijk Lombok. Wat ik verder wens voor de toekomst van Lombok is dat de mensen meer van elkaars cultuur leren. Om die reden hoop ik dat het Turkse jongerencentrum ULU waar ik voorzitter van ben, in de toekomst een ontmoetingsplaats wordt waar alle jongeren terechtkunnen voor uiteenlopende zaken als cultuur, werk en scholing. De laatste vijf jaar ontwikkelen Turkse jongeren zich snel. Maar zoals een Turks spreekwoord zegt: met één bloemetje is de lente er nog niet. Pas als het met alle Lombokse jongeren goed gaat - Turks, Marokkaans, Nederlands, dat maakt niet uit - pas dan kun je zeggen: we zijn op de goede weg. Leren van Urban | Yvette Kopijn | 12-2001 |
