Lombobservaties
Nadat ik de afgelopen weken vooral over mijn bruid en mezelf heb geschreven, is het nu weer tijd voor de basis.
Tijd voor Lombok.
En dat kost geen enkele moeite.
Ik hoef maar even de deur uit om van alles tegen te komen.
Hier wat observaties van de voorbije weken.
Ofwel Lombobservaties.
1. Warm van koud hè
Toen ik op een zonnige en warme dag in de Laan van Nieuw Guinea liep, werd mijn aandacht getrokken door gezang van kinderen. Het bleken kinderen te zijn van de Christelijke basisschool De Brug. Op het schoolplein zag ik hen dansen, terwijl ze allemaal aan het zingen waren.
Maar hoorde ik dat nou goed …. Zongen ze nou …
En ja hoor, ze zongen het echt.
‘Koud hè’.
Een nummer dat ooit gezongen werd door Henk Spaan en Harry Vermeegen van Pisa. Een nummer uit een tijd waarin de ouders van de zingende kinderen nog nauwelijks geboren waren.
En dat zongen ze dan in het zonnetje.
‘Koud hè’ bij meer dan twintig graden.
Zo speciaal. Zo gaaf. Zo Lombok.
Daar kreeg ik het nog warmer van.
2. Toch geen Burendag-idee
Een paar weken geleden was ik met mijn schoonfamilie een weekendje in Renswoude. Een leuk dorpje. Wat me vooral opviel was de straat naar het plaatselijk kasteel. En dan vooral de lantaarnpalen. Midden in deze lantaarnpalen – op zeker 3 meter hoogte – had de gemeente bloembakken aangebracht. En daarin stonden prachtige bloemen te bloeien. Het zag er heel fraai uit, Meteen had ik een idee voor ‘Burendag’: bloembakken in de lantaarnpalen van Lombok.
Ik dacht dat het Oranjefonds dit idee zeker zou honoreren.
Maar niet dus.
Want wat zag ik vorige week in de Abel Tasmanstraat
Bloembakken in de lantaarnpalen.
Ze waren er gewoon al.
Ineens.
Daar ging mijn goede idee.
Maar ach, dat is ook typisch Lombok.
3. Een logisch lege tableau
Om even bij de Abel Tasmanstraat te blijven.
Vanaf 5 mei is er aan de kop van deze straat een mooi kunstwerk te zien: zeven prachtige tegeltableaus.
Al vond ik er aanvankelijk maar zes de moeite waard.
Want een van deze tableaus snapte ik niet.
Want tussen tableaus met onder andere Max Havelaar, Tijl Uilenspiegel, Blind Willy McTell en Pippi Langkous hangt daar ineens een tableau waar niets of niemand opstaat.
Raar, vond ik dat.
Totdat ik eens goed rondkeek, en niet ver van dit kunstwerk Kopi Susu zag.
Natuurlijk, dat persoon van het nu lege tableau is natuurlijk even wat gaan drinken.
Met zo’n café in de buurt, is het eigenlijk raar dat de personen van die andere tableaus dat voorbeeld niet hebben gevolgd.
4. Kleurrijker dan alleen oranje
Wat me verder opvalt aan de Abel Tasmanstraat is dat er bijna geen oranje te zien is. Hoewel … eigenlijk valt dat hier in Lombok niet op. Wat opvallend is, is hoe weinig oranje vlaggetjes, vaantjes en slingers in de wijk hangen. In sommige andere wijken van Utrecht is echt elk hoekje oranje gekleurd, en raak je bijna verstrikt in een wirwar van oranje slingers.
Maar hier niet.
Al vind ik dat wel zo leuk.
Lombok is immers een kleurrijke wijk, waar geen enkele kleur overheerst.
Dus ook geen oranje.
5. Munten als Rolling Stones
Ook een mooi fenomeen in deze wijk zijn de wachtende mensen bij het Geldmuseum. Als er een of andere herdenkingsmunt wordt gepresenteerd, worden de dag ervoor de dranghekken weer te voorschijn gehaald. Zoals afgelopen zaterdag, toen de ‘Dag van de Munt penning 2010’ voor het eerst werd aangeboden. Vrijdagavond om 19.00 uur zag ik al de eerste wachters, die voor deze munt – naar een ontwerp van de elfjarige Nouschka van der Mey - graag een hele nacht opbleven. Net zoals voorgaande keren waren het vooral veertigers en vijftigers, die een klapstoeltje en een thermoskan koffie hadden meegenomen. Ze zaten daar zoals ze twintig jaar geleden in de rij stonden voor kaartjes van een Rolling Stones-concert.
De herdenkingsmunt als de Rolling Stones van nu.
Klinkt dat vreemd?
Niet hier.
Zeker niet hier.
Joost|14-6-10 | omhoog
|
|
